De kredietcrisis, hij schijnt achter de rug te zijn.

Althans, door de positieve berichten in de media lijkt het langzaam beter te gaan. En dat gaat het ook doordat de media positief is. Het schijnt vertrouwen te creeeren en investeren te stimuleren. Probleem opgelost dus (wat een invloed hebben ze eigenlijk he?!) Maar oke, dat is een ander verhaal. De crisis lijkt achter de rug te zijn. Het heeft echter wel zo zijn nasleep. Voorzichtige mensen, afname in vertrouwen in banken, vraag naar transparantie van de overheid maar ook gewoon commerciele bedrijven en nog veel meer.

Dat laatste punt is wel leuk. Ik hoor om me heen steeds meer dat het management om transparantie gevraagd wordt. Waarom wordt er gekozen voor een bepaalde aanpak? Hoeveel kost het nou eigenlijk precies? Wat levert het op? Maar vooral ook: “zijn we financieel gezond?”, “nemen we veel risico”, “moet ik me zorgen maken over mijn baan” en meer in die richting. Ook vanuit het management is steeds vaker bijna de zelfde vragenlijst te signaleren. Terug naar iedere afdeling, zijn ze rendabel? Wat levert het op? kan het met minder mensen/tijd?

Meten is het antwoord! Meten, meten, meten. ‘Meten’ is immers ‘weten’ toch? achja dat is eigenlijk wel waar. Als je een goede 0-meting doet en vervolgens op verschillende niveau’s evalueert (bijvoorbeeld met Kirkpatrick, vooral de hogere niveau’s) kom je een heel eind. En toch, wat nou als je het resultaat niet direct kunt meten. Uit veel signalen om me heen blijkt helaas dat het meten de laatste tijd vaak de doorslag geeft bij een keuze. Is het niet voldoende meetbaar dan doen we het maar niet. We moeten immers doelgericht en pragmatisch werken.

Uitdaging: Bedenk eens voor jezelf hoeveel van de echte grote gebeurtenissen in je eigen leven je vooraf voorspeld/ gepland had en hoe meetbaar het effect ervan daarna is. Denk bijvoorbeeld aan je eerste liefde, misschien kinderen krijgen, een nieuwe baan vinden.. maar ook minder leuke dingen zoals, ziek worden, dierbaren verliezen etc.

My point being: Een groot deel (nee, natuurlijk niet alles) van de dingen die een grote impact hebben gehad op je leven zag je niet aankomen en je kunt ook meestal niet zeggen wat het effect nou eigenlijk zou zijn als het anders gegaan was of wat het verschil precies is. Toch hebben deze dingen je gevormd, gelukkig of juist verdrietig, arm of rijk gemaakt. Zo is het ook voor je bedrijf. Hoe sterk je eigen processen ook stroomlijnt, als de markt/je omgeving verandert zul je dat zelf waarschijnlijk ook moeten. Zag je het aankomen? Zou kunnen! wist je vooraf wat de impact het zou zijn?

De meetbaarheid van bijvoorbeeld het inzetten van social media voor je bedrijf is best lastig. Het gaat vaak uit van initiatief van medewerkers en intrinsieke motivatie. Bepaalde dingen worden ook pas een succes als je de kaders duidelijk neerzet maar de verdere invulling vrij laat.

Ik heb een aantal keer kleinschalig onderzoek gedaan naar de meetbaarheid van bepaalde organisatieveranderingen. Hierbij kwam ik tot de conclusie dat het soms ook goed is om dingen NIET te willen meten. Het resultaat komt vanzelf aan de oppervlakte. Een enkele keer heb ik zelfs ontdekt dat het willen meten van bijvoorbeeld het effect van een bepaalde leiderschapsstijl weerstand opriep omdat er al zoveel tijd in was gestoken dat het te veel pijn zou doen.

Deed me denken aan de JSF (Joint Strike Fighter). Zo veel geld in gestoken dat je het niet meer kunt maken om ermee te stoppen. Als iets niet werkt, stop er dan onmiddelijk mee! Maar soms zit het ‘meten’ ook de motivatie van mensen en daarmee het resultaat in de weg.