Er zijn mensen erg rijk geworden van de wallstreet drama’s van het afgelopen jaar. Gisteren las ik over één van deze mensen. Een fascinerend verhaal over Nassim Nicholas Taleb. Een naar mijn idee eeuwig geduldige man. Wat hij kan, kunnen maar weinig mensen die handelen in aandelen en opties. Hij gaat tegen het instinct van de mens in.
Taleb investeert in opties. Dat doen meer mensen, maar Taleb koopt ze alleen. In mijn vertaling is het handelen in opties niets meer dan het kopen van kansen. Je voorspelt de beursgang van een aandeel en verkoopt wed met een ander dat je gelijk hebt. Dit kan zeer veel geld opleveren. Toch draaide het bedrijf van Taleb (Empirica) structureel jaarlijks verlies. Taleb investeerde in de minuscule kans dat iets drastisch mis zou gaan.
Ging er niets mis, dan verloor Empirica gestaagd geld en zou het op ten duur langzaam maar zeker doodbloeden. Het fascinerende aan de wijze van Taleb vind ik dat hij paniekreacties altijd onderdrukt heeft. Daar gaat het veel vaak mis bij beleggers. Taleb bleef geduldig wachten en wachten.
Het verhaal over Taleb las ik in het nieuwste boek van een van mijn favoriete auteurs Malcom Gladwell. Het boek heet ‘what the dog saw’. Een echte aanrader voor mensen die net als ik zeer veel interessant vinden. Waarom ik hier over Taleb schrijf is omdat hij het tegenstrijdige deed. Uit onderzoek blijkt dat mensen bereid zijn een groter risico te nemen op verlies van huidig kapitaal dan op in de toekomst te verdienen geld.
Het zette me aan het denken over mijn manier van handelen.. toch mijn doelen misschien wat meer verschuiven naar de lange termijn en niet schrikken van wat tegenslagen op de korte termijn!
